Beeld

Dit is een van de meest gemaakte fouten van sprekers. En hij is gemakkelijk te voorkomen


21 juni 2019

Een paar jaar geleden nam een belangrijke en zeer gewaardeerde directeur afscheid van het bedrijf waar hij werkte. De organisatie plande een mooie afscheidsreceptie en een speech door iemand van buiten de organisatie. Ik kreeg de vraag om de speech te schrijven.
Ruim op tijd ging ik aan de slag en verzamelde informatie over de bijeenkomst, de aanwezigen en over de man zelf. Ik sprak met uiteenlopende mensen die met hem hadden samengewerkt en dat leverde bijzondere en mooie verhalen op. De persoon die het verhaal zou vertellen kreeg ik echter een stuk lastiger te spreken. Toen al had er belletje moeten gaan rinkelen.
Uiteindelijk lukt het om hem te spreken en wist ik nog wat anekdotes te verzamelen.

Gelukkig kende ik de directeur die afscheid nam goed en alles bij elkaar leverde een persoonlijk verhaal op. Het zou een mooie speech worden.
Dat verliep heel anders. Het verhaal was monotoon en de persoonlijke verhalen kwamen totaal niet uit de verf. Met plaatsvervangende schaamte en kromme tenen stond ik tussen het publiek dat om me heen steeds meer begon te fluisteren, niet meer luisterde of wegliep. Hoewel bijna niemand wist dat ik het verhaal geschreven had, voelde ik me steeds ellendiger worden. Stilletjes sloop ik de zaal uit. Ik wilde het niet meer horen.

Wat was er nou fout gegaan? Lag het aan het verhaal? Was de geschreven tekst eenmaal op het podium uitgesproken toch niet zo leuk geweest? Nee, daar kon het bijna niet aan liggen. Keer op keer had ik het hardop uitgesproken en het was warm en persoonlijk en had een prettig ritme.
Toen ik een dag later iets meer afstand kon nemen, viel het kwartje. De spreker had de tekst op het podium waarschijnlijk voor het eerst gezien. Of hooguit in de auto onderweg naar de bijeenkomst. Hij had zich het verhaal niet eigen gemaakt. Hij had niet geoefend. Hij had de woorden niet een paar keer hardop uitgesproken en geproefd om de flow en de cadans van het verhaal in zijn vingers te krijgen, om er een verhaal van te maken. Het was monotoon, weifelend en voorgelezen.

Het is een klassieke fout van veel sprekers. Vaak stoppen we uren werk in de inhoud, omdat we onze boodschap over willen brengen, maar vergeten we om er een verhaal van te maken. Je kunt pas mensen overtuigen of enthousiast maken voor iets als er verbinding is en daarvoor moet je een stukje van jezelf in het verhaal leggen. En dat betekent dat je je goed moet voorbereiden.

In dit geval ging het om een afscheid, maar wat betekent het als het om een directeur gaat die een reorganisatie aankondigt en die geen verbinding heeft met zijn tekst en het publiek? Wij mensen zijn sociale en sensitieve wezens. Het gaat niet alleen om de woorden die je uitspreekt. Op een dieper niveau gebeurt er van alles in ons hoofd. En daar heb je als spreker mee te maken.

Wil je meer weten over de juiste boodschap, storytelling en hoe je verbinding maakt met je publiek? Kijk dan gerust contact met me op of kijk eens bij cursussen. Op aanvraag kom ik graag langs voor een training of masterclass.

Terug naar het overzicht

Contact opnemen

Contactgegevens

 Speaking Matters
     Rixt Albertsma
     Beemden 17
     3831 GK Leusden

 +31 (0)6 50 80 29 66

 info@speakingmatters.nl

Contactformulier




Velden met een * zijn verplicht